Ama Lurrak zigortuta bidali gaitu gure logeletara pentsatzera

Gure arbasoen garaietan, euskaldunok Ama Lurra izan dugu gure jainko nagusitzat. Gure asabek bezala, Lur planetako bazter guztietako beste herri eta komunitateek ere Ama Lurra aintzinatik eskertu dute. Badaude oraindik eskertzen jarraitzen dutenak. Oparotasunez hornitu, zaindu, sendatu, elikatu eta sendatu gaitu Ama mende eta milaka urtez. Berak ematen dizkigu lurra eta euskarria; ura eta janaria; medikuntza eta sendabidea. Gizateria Lurraren menpekoa izaten hasi zen, jaioberri bat bere amaren zaintza eta arretaren mende dagoen bezala. Izan garen eta izango garen guztia berak emandakoagatik izango da. Eskuzabaltasunez modu desinteresatuan ematen jarraituko du.

Badirudi gizateriak ez duela nahi inoiz gehiago bere amak sostengatutako haur hori izatea. Hartu bidea nerabe errebelde horrek. Bere buruaren jabe dela uste duen gazte prepotentea gara. Bere kabuz nola balio duen erakutsi nahi duena. Baina gazte horrek ez dio amari behar izateari uzten jateko, ikasteko, jaiki eta urtzen denean kontsolatua izateko, azken batean, bere zaintza behar izaten jarraitzen du bizirik jarraitzeko.

Nerabezaroko berezko errebeldia hori modu nabarmenagoan sortu zen iraultza industrialarekin. Errenazimentuko hirietatik lehen, XIX. mendean sortzen hasi ziren hiri industrialetan geroago, hiri-gizatasuna natura-ingurunetik aldendu nahi izan da. Lurrarekiko harremanetik aldendu nahi izan da, bai maila fisikoan, bai emozionalean, bai espiritualean. Orduan bazen behar bat, imajinario kolektiboan oraindik irauten duena, animalia, bertakoa, nekazaria baino hobea dela frogatzek. Beste izaki bizidun batzuekiko interdependentzia hartatik libratu zela frogatu nahi zen, jada ez geundela gure ama apetatsuaren gorabeheren menpe.  Gizonak, berak agintzen duela erakutsi nahi du, Ama Lurra bere nahiara menderatu, mugatu eta ustiatu dezakeela erakusten du. Izan ere, gorputzak eta lurraldeak menderatzeko premia larri eta gaixoan, dagoen gorputz eta lurralderik handiena, bere Ama berarena, menderatzea izan da bere handinahirik handiena.

Aterpea ematen diona mespretxatzen duen eta jaten ematen diona eskertzen ez duen jarrera harroputz hori zuzendu egin behar da. Eta horietan ari da lanean Ama Lurra azken urteetan. Badirudi, azkenean, azken hiru mendeetan gutxienez iraun duen ergelkeria kolektibo baten amaiera izan daitekeen horretan aurkitzen garela. Amaigabea bada ere ama baten pazientziak muga batzuk ditu eta Ama Lurrak gure logelara bidali gaitu pentsatzera, bi astetik bi hilabetera iraungo duen zigorra. Ez da begien bistakoa gure aurrean oraindik natura garela, oraindik haren mende gaudela, hauskorrak eta ahulak garela, jarri nahi ditugun kementsuengatik. Eta ez du pandemia baten bidez bakarrik egiten, etengabe beste modu askotara egiten darama. Etenik gabeko suak Australian, Kongon, Borneon eta Amazonian; urakanak eta uholdeak globo osoan; lehorte handiak mundu osoan, eta tenperaturaren igoera, 40 gradu Bilbon eta 20 Antartikan. Argi dago Ama haserre dagoela eta errua gurea dela; orain guri dagokigu pentsatzea nola eskatuko dugun barkamena.

Hala ere, batzuek beren burugogorkeriari eusten diote, eta ziurrenik ez dute aldatuko, edo are okerragotzen dute haien jarrera. Beste asko dagoeneko hasi dira harrokeriaren bidea desikasten eta desegiten. Gainera, herri eta komunitate askok jakin dute Amarekin duten lotura apala mantentzen, eta horietan erreparatu behar dugu berriro ikasteko. Garrantzitsua da gogoeta egitea, denbora ematea Ama Lurrarekin fisikoki eta espiritualki konektatzeko. Gure mendekotasuna aitortzea eta haien eskuzabaltasuna eskertzea. Horrela bakarrik, gure zaurgarritasunean baieztatzen bagara, gai izango gara hura tratatu eta merezi duen bezala harengana zuzentzeko. Gaur egun, Krisalida batean harrapatuta gaude, eta hortik metamorfoseatuta atera gaitezke bizitza alternatiboak sortzeko eta bizitzeko gai den izaki kontziente berri batean. Aprobetxatu dezagun aukera. Barrura begiratzera gonbidatzen zaituztet, ezin baita kanpora joan.

Horretarako, aurrerago garatuko ditugun hiru hitz eta hiru bideo erraztuko dizkizuet, gainerako lana zuena da, sarean bilatzea, irakurketan, baina batez ere batean.

EKOFEMINISMOA (Yayo Herreroren eskutik):
[iframe src=”https://www.youtube.com/embed/3LpdjLlnAQg” width=”560″ height=”315″ frameborder=”0″ allowfullscreen=”allowfullscreen”>]

DESHASKUNDEA (Carlos Taiboren eskutik):
[iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/jL-6n8J4pyM” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen>]

Pachamama (Arturo Piegranderen eskutik):
[iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/oY-dWas7y-8″ frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen>]

Bidai ona izan zuen barnera!

 

Partekatu!